Król Bolebor

Król się wybrał na ogrody
chciał w nich dumnie spacerować
Król zapomniał że obchody
miał uprzednio w dzień świętować

Zatem kroczy dumnie traktem
choć poklaski jakby mniejsze
większa przestrzeń, nawet kwiaty
dziś Król widzi nieco bledsze

Słońce słabo jarzy w oczy
drzewa jakby mniej zielone
brawa ciche, szepty głośne
Króla ego urażone

Myli ścieżki i zawraca
świat wiruje wokół niego
labirynty za wysokie
Król spocony na całego

Skronie mokre, szaty lepkie
stopy ciężkie, wino cierpkie
hafty drapią, gumki cisną
intelektem nie zabłysnął

Chce wydostać się- nie może!
Do pałacu! Gdzie? O Boże!
Opętany i wykpiony
Król paniki rozjuszony!

Co za klęska! Co za koniec!
Król z pośpiechu gubi spodnie.
Czuje jakby się czymś zmoczył.
Nagle- Król otworzył oczy....

Król Bolebor #1

Król się zjawił
wiwatował
Żonę zaś pod pachą
schował.
Król się najadł.
Król się napił
i z poddanych swoich
zakpił.

Król tańcował
nieudolnie
choć klaskali wszyscy
zgodnie.
Król powrócił
do pałacu
na królewskim wielkim
kacu.

Król przebywa w swej
komnacie.
Król, Królowa, kac
i gacie.

Króla nawet coś
zemdliło
i Królowi się
odbiło.
Król po chwili puścił
pawia.
Król poddanych
nie zabawia...
Król porzucił etykietę...
Król odwiedził toaletę...

Król pod nosem głośno gwizdnie
i z wysiłku jak nie pirzgnie!

Zatem Królem być- przesrane.
Życie Króla upaprane...

Jutro będzie wiwatował
w końcu kaca odchorował
i nie spojrzy na podwładnych.

Zdarzeń ciąg nastąpi nagły ...:)

Król Bolebor

Dobry czas, leniwa pora,
by rozpocząć nowy cykl
o przygodach jak i wpadkach
"Króla Bolebora" 😍