niedziela, 23 lutego 2014

Ona

Szła
z dokumentami i stukała obcasami.
Nieświadoma swej urody.
Zapukała.
Chwila ciszy.
Zaczekała.
Usłyszała.
Weszła.
Zaraz spotka oczy. 
Te.
Niebieskie.
Świdrujące.
Często tylko
w Nią patrzące.
Niech to szlag.
Wszystkowiedzące.
Głębszy oddech wzięła
i głowę wsunęła.
Lekko sparaliżowana
i przez nerwy roześmiana,
i do środka poproszona,
perfumami otoczona
weszła w pomieszczenie.
Włosy, Jej odzienie.
Guzik, suwak i kolczyki,
szminka, zapach, czarne szpilki...
W Jego oczach tkwią ogniki.
I tańcują.
Zaś Jej ruchy Go blokują,
a ogniki już wariują.
I speszona
wciąż na siłę nieświadoma
uciec chciała
lecz bez ruchu
ciągle przed Nim
nadal
stała.
I powoli.
Bez pośpiechu
trochę z żalem,
że nie umie tak
trwać dalej
oddech wzięła.
Wzrok spuściła.
Pomieszczenie opuściła.
Dłonie puste teraz miała.
Włosy nimi przeczesała.
Szła. 
Biodrami kołysała,
lecz już się nie uśmiechała.
Widział. 
Patrzył. 
Rejestrował.
Wciąż uczucia swoje chował.
Czemu szybko odchodziła?
Ładna. 
Czego się wstydziła?
Czekał. 
Ona też czekała.
Patrzył. 
Ona to widziała.
Mówił. 
Ona rozumiała.
Śmiał się. 
Ona też się śmiała.
Nie chciał żeby odchodziła.
Wierzył. 
Ona nie wierzyła.

6 komentarzy:

  1. A dlaczego nie wierzyła
    Czyżby zbyt nieśmiała była?

    Świetne :)

    OdpowiedzUsuń
  2. to jak czytanie grey'a:) piękne:)

    OdpowiedzUsuń
  3. ach...rozmarzyłam się czytając :)

    OdpowiedzUsuń
  4. Ja sobie wyobrażałam Ciebie na egzaminie :)

    OdpowiedzUsuń

Dziękuję za komentarz :)